مقررات داخلی سیستم کارت سبز

مقررات داخلی سیستم کارت سبز


مقدمه

  • از آنجایی که بر اساس توصیه‌نامه‌ای که گروه کاری حمل و نقل جاده‌ای کمیته ترابری زمینی وابسته به کمیسیون اقتصادی اروپای سازمان ملل متحد در سال 1949 به دولتهای عضو ارسال نمود، از آنها دعوت کرد از بیمه ‌گران بخواهند تا ریسک‌های مسئولیت شخص ثالث دارندگان وسایل نقلیه موتوری را پوشش دهند و برای تدوین مقررات کاربردی و یکسان با یکدیگر قراردادهایی منعقد کنند که رانندگان بتوانند در هنگام ورود به کشورهایی که پوشش بیمه شخص ثالث درآنجا اجباری است، با رضایت خاطر بیمه شوند.
  • از آنجایی که بر اساس این توصیه نامه مقرر گردید که تهیه یک سند بیمه ‌ای یکنواخت، بهترین راه نیل به این هدف است و مبانی اصلی قراردادهایی است که باید فیمابین بیمه ‌گران در کشورهای مختلف منعقد شود را تنظیم کرد.
  • از آنجایی که بر اساس موافقت‌نامه بین دفاتر، نمایندگان شرکتهای بیمه کشورهایی که در آن زمان به توصیه‌نامه پاسخ مساعد داده بودند، در ماه نوامبر سال 1951 متنی را تصویب کردند که مبنای روابط فیما بین بیمه ‌گران مذکور را شکل می‌داد.
  • بر این اساس:
    • الف ـ هدف سیستم که معروف به «سیستم کارت سبز» است تسهیل عبور و مرور بین‌المللی وسایل نقلیه موتوری از طریق تأمین پوشش بیمه ‌ای برای ریسک‌های مسئولیت شخص ثالث ناشی از کاربرد وسایل نقلیه مذکور، با توجه به ضوابط و معیارهای کشور میزبان بود و در صورت وقوع تصادفات رانندگی، جبران خسارت آسیب‌دیدگان مطابق با قوانین و مقررات داخلی آن کشور تضمین می‌شود.
    • ب ـ کارت بیمه بین‌المللی وسایل نقلیه موتوری کارت سبز_، که از سوی مراجع دولتی کشورهایی که توصیه‌نامه سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شده، در هریک از کشورهای میزبان دارای بیمه اجباری مسئولیت مدنی، سندی است که برای وسیله نقلیه موصوف در آن مورد استفاده قرار گیرد.
    • پ ـ در هر کشور عضو یک دفتر ملی ایجاد شده است و رسماً مجاز به ارائه تضمینی دوگانه به مراجع زیر می‌باشد:
      • به دولت خود تضمین می‌دهد که بیمه ‌گر خارجی از قانون در حال اجرا در آن کشور تبعیت نموده و خسارت زیان دیدگان را در حدود قانونی، جبران خواهد کرد.
      • به دفتر کشور میزبان در مورد تعهد بیمه ‌گر عضو مبنی بر تأمین پوشش مسئولیت شخص ثالث برای وسیله نقلیه درگیر در تصادف، تضمین می‌دهد.
    • ت ـ در نتیجه این تعهد دو گانه غیرانتفاعی، هر دفتر باید یک ساختار مالی مستقل داشته باشد که بر اساس الزام و تعهد مشترک بیمه ‌گرانی که مجاز به ارائه بیمه اجباری مسئولیت مدنی دارندگان وسایل نقلیه موتوری فعال در بازار داخلیشان هستند، استوار باشد. به طوری که هر دفتر را قادر سازد تا وظایف و تکالیف ناشی از قراردادهای فیمابین خود و دفتر دیگر را برآورده سازد.
  • بر این اساس:
    • الف ـ بعضی از دولت‌ها به منظور تسهیل بیشتر حمل‌ونقل بین‌المللی، از طریق امضای قراردادهای فیمابین دفاتر ذیربط، بازدید کارت سبز در مرزهایشان را از میان برداشته و عمدتاً آن را بر مبنای ثبت وسیله نقلیه انجام می‌دهد.
    • ب ـ شورای مجامع اروپایی در دستورالعمل[2] مورخ 24 آوریل 1972 به کلیه دفاتر کشورهای عضو، انعقاد چنین قراردادهایی را پیشنهاد نمود که بعداً به عنوان موافقتنامه متمم بین دفاتر که در تاریخ 16 اکتبر 1972 امضاء شد، معروف گردید.
    • پ ـ قراردادهای بعدی بر اساس همان اصول، دفاتر دیگر کشورها را قادر ساخت تا عضو سیستم شوند . سپس این قراردادها در یک سند که در تاریخ 15 مارس 1991 به امضاء رسید، تجمیع شده و به موافقتنامه تضمین چند جانبه موسوم گردید.
  • نظر به اینکه بهتر است کلیه مقررات حاکم بر روابط فیمابین دفاتر در یک سند مستقل ترکیب شوند، شورای دفاتر در مجمع عمومی خود که در تاریخ 30 مه 2002 9 خرداد 1381_ در Rehtymno جزیره کرت_ برگزار گردید، این آیین‌نامه داخلی مقررات را تصویب نمود.
  • فصل 1 - قوانین کلی (مقررات اجباری)
  • فصل 2 - قوانین خاص حاکم بر مناسبات دفاتر طرفین قرارداد مبتنی بر کارت سبز (مقررات اختیاری)
  • فصل 3 - قوانین خاص حاکم بر مناسبات دفاتر طرفین قرارداد مبتنی بر فرض پوشش بیمه ‌ای (مقررات اختیاری)
  • فصل 4 - قوانین حاکم بر قراردادهای منعقد شده فیمابین دفاتر بیمه ‌گران ملی (مقررات اجباری)
  • فصل 5 - رویه اصلاح آیین نامه داخلی (مقررات اجباری)
  • فصل 6 - داوری (مقررات اجباری)
  • فصل 7 - تاریخ اجرا (مقررات اجباری)

منبع : سایت مرکزی بیمه ایران

  • توصیه‌نامه شماره 5 که در ژانویه 1945 تصویب شد و ضمیمه شماره 2 قطعنامه مشترک برای تسهیل حمل و نقل جاده‌ای جایگزین آن گردید، به وسیله گروه کاری حمل و نقل جاده ای کمیته ترابری زمینی وابسته به کمیسیون اقتصادی اروپایی ملل متحد تدوین و متن آن تحت عنوان ضمیمه 1 ارائه شده است.
  • طبق دستورالعمل مورخ24 آوریل 1972 شورا 72/166 ECC_ که برای نزدیک کردن قوانین مربوط به بیمه مسئولیت مدنی دارندگان وسایل نقلیه موتوری کشورهای عضو و اجرای تعهد امور مربوط به بیمه اینگونه مسئولیت‌ها استوار بوده، تحت عنوان ضمیمه شماره 2 ارائه شده است.