شماره 38 نشریه «چشم‌انداز نو» منتشر شد

شماره 38 نشریه «چشم‌انداز نو» منتشر شد



  • سخن نخست

     

    استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی (IFRS) به مجموعه‌ای از استانداردهای حسابداری گفته می‌شود که توسط هیئت استانداردهای بین‌المللی حسابداری (IASB) تدوین شده‌اند. هدف این استانداردها، تهیه صورت‌های مالی شرکت‌های سهامی در قالب یک استاندارد جهانی است.

    هیئت استانداردهای بین‌المللی حسابداری (IASB)، یک نهاد مستقل در لندن  است که ۱۵ عضو از کشورهای مختلف دارد و کار خود را از سال ۲۰۰۱ آغاز کرده است. این هیئت توسط شرکت‌های بزرگ حسابداری، مؤسسات مالی خصوصی و تعدادی دیگر از سازمان‌های حرفه‌ای در حوزه حسابداری پایه‌گذاری شده است. تا کنون بیش از ۱۲۰ کشور IFRS را برای گزارشگری مالی شرکت‌های خود الزامی دانسته‌اند.

    گذار از استانداردهای ملی حسابداری به استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی یکی از الزاماتی است که ضرورت آن به‌ویژه در فضای اقتصادی بعد از برجام احساس می‌شود. وقتی تعامل بیش‌تر با اقتصاد جهانی، حضور سرمایه‌گذاران خارجی در اقتصاد ایران و فعالیت بین‌المللی بورس اوراق بهادار مطرح می‌شود، طبیعتاً باید گزارشگری مالی نیز از مبانی یکسانی در سطح بین‌المللی پیروی کند و به نحوی باشد که رویه ها و ارقام و سرفصل‌های مندرج در صورت‌های مالی به شکلی مشابه، قابل‌ مقایسه و مشترک با تمام دنیا باشد تا سرمایه‌گذار خارجی براساس آن قادر به تصمیم‌گیری باشد.

    رشد بازار اوراق بهادار در نیمه دوم دهه ۱۳۸۰ و تلاش مدیران نهادهای این بازار برای ارتباطات فراملی بود که نخستین بار ضرورت این امر را نشان داد. احساس می‌شد که باید زبان گزارشگری مالی مشترک و هماهنگ با استانداردهایی جهانی، یکسان و با کیفیت بالا در گزارشگری مالی مورد استفاده قرار گیرد تا سرمایه‌گذاران خارجی قادر به ارزیابی مالی شرکت‌های ایرانی باشند و شرکت‌های پذیرفته شده در بورس نیز قابلیت حضور در تابلوی بورس‌های خارجی را داشته باشند.

    با پذیرش IFRS، یک شرکت می‌تواند صورت‌های مالی خود را با اصول مشابه به رقبای خارجی ارائه کند. در نتیجه اطلاعات این شرکت‌ها قابلیت مقایسه پیدا می‌کند. علاوه بر آن، شرکت‌های مادری که شرکت‌های تابعه آنها در سایر کشورهایی که IFRS را پذیرفته‌اند واقع باشند، به یک زبان مشترک حسابداری دست می‌یابند. همچنین بکارگیری IFRS می‌تواند برای شرکت‌هایی که قصد افزایش سرمایه‌گذاری خارجی خود را دارند، سودمند باشد.

    از آنجا که فراهم آوردن اطلاعات مالی برای استفاده در تصمیم‌گیری اقتصادی، وظیفه «حسابداری» است و اطلاعات مالی نشان‌دهنده وضعیت مالی و نتایج عملیات هر واحد گزارشگر است، می‌توان گفت که ارتباط بین واحدهای گزارشگر با تصمیم‌گیرندگان اقتصادی از طریق گزارش‌های مالی برقرار می‌شود. بنابراین حسابداری را می‌توان به‌عنوان زبان تجارت معرفی کرد. صورت‌های مالی به‌عنوان مهم‌ترین منبع اطلاعاتی برای انعکاس نتایج عملکرد و وضعیت مالی و جریان‌های نقدی واحدهای تجاری شناخته شده و به همین دلیل مبانی تهیه صورت‌های مالی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. همچنان که بازارها به سمت پیچیدگی و جهانی شدن در حرکت هستند، اختلافات بین دو مجموعه استانداردهای ملی و بین‌المللی به موضوعی بااهمیت‌تر و از منظر سرمایه‌گذاران و سایر استفاده‌کنندگان اطلاعات (که با انبوهی از تفاوت‌ها مواجه می‌شوند)، به امری دشوار تبدیل می‌شود. حسابداری زبانی مشترک است و جهانی‌سازی فعالیت‌های مالی به‌طور فزاینده‌ای به استفاده از این زبان مشترک نیاز دارد. استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی (IFRS)، همان زبان مشترک برای جهانی‌سازی فعالیت‌های مالی است. ضمن اینکه همسان‌سازی بین‌المللی بر راهبری شرکت‌ها، حسابرسی، استانداردهای اخلاقی و سازوکارهای نظارتی نیز تأثیر‌گذار است.

    شرکت‌های بیمه تا سال 2021 فرصت دارند که سیستم گزارشگری مالی خود را منطبق برIFRS 17  تنظیم کنند. هر چند این کار امری صعب و دشوار است، ولی با اراده‌ای که نزد متولیان سازمان بورس، بیمه مرکزی و شرکت‌های بیمه وجود دارد، نزدیک‌تر شدن شیوه‌های گزارشگیری مالی به استانداردهای روز دنیا چندان دور از دسترس نخواهد بود.

    • شماره نشریه: 38

    • تاریخ انتشار: شهریور 96

    • فایل پیوست: دریافت فایل